Koledzy w Afganistanie pożegnali Pawła

- Nasza wspólna droga dobiegła już końca, lecz nasze wspólne dokonania będą już wieczne… - powiedział żegnając swojego żołnierza dowódca 5. kompanii piechoty zmotoryzowanej Zgrupowania Bojowego „Alfa” kpt. Damian Kidawa. W niedzielę rano, w polskiej bazie Ghazni w Afganistanie odbyła się ceremonia pożegnania śp. sierż. Pawła Poświata, który zginął trzy dni wcześniej podczas operacji w północnej części prowincji.

Przy dźwiękach marszu żałobnego i w asyście żołnierzy z 17. Wielkopolskiej Brygady Zmechanizowanej , wprowadzono na lądowisko śmigłowców trumnę z ciałem poległego żołnierza. W ostatniej drodze towarzyszyli mu nie tylko przyjaciele i koledzy z jednostki w której służył, ale także bardzo wielu amerykańskich wojskowych i afgańskich policjantów oraz pracowników cywilnych pracujących w polskiej bazie w Ghazni.

“Panie Generale, odchodzą najlepsi”

- Jak powiedział mi jeden z moich podwładnych: „Panie Generale odchodzą najlepsi”. Każdy z nas ma zapisane coś takiego jak przeznaczenie. Jego przeznaczeniem było przyjechać tu i oddać życie. Dzisiaj go żegnamy, ale na zawsze pozostanie w naszej pamięci – mówi dowódca Polskich Sił Zadaniowych i 17WBZ gen. bryg. Sławomir Wojciechowski. Słowa pożegnania wypowiedzieli także najbliżsi koledzy Pawła, z którymi służył na misji i w kraju.

Technik pododdziału mł. chor. sztab. Robert Gajewski wspominał momenty służby, kiedy spełniały się marzenia Pawła i został kierowcą kołowego transportera opancerzonego Rosomak. Mówił również o jego wielkim zaangażowaniu w życie i funkcjonowanie swojej macierzystej kompanii. – Paweł miał bardzo duże poczucie obowiązku, nie potrafił odmówić i zostawić kolegów w potrzebie. Przed wyjazdem na operację uśmiechał się i żartował: „Znowu jestem tym niezbędnym żołnierzem w kompani, beze mnie cała operacja nie wyjdzie”. Rozkaz wykonał do końca, sumiennie, jak tylko potrafił - dodał przełożony.

“Straciłem tutaj brata”

Bardzo wzruszające były słowa skierowane przez przyjaciela śp. sierż. Poświata. Wspominał momenty, kiedy się poznali i jak wspierali wzajemnie podczas służby. Przyznał, że od początku był jego bratnią duszą i nigdy go nie zawiódł. – Straciłem tutaj nie tylko brata, ale umarła we mnie jakaś część. Wiem, że część mnie na zawsze pozostanie tutaj przy Pawle - mówił z cierpieniem w głosie st. szer. Cezary Piotrowski. – Najbardziej boli mnie to, że jego siostra przed wylotem powiedziała półżartem „Przywieź mojego braciszka z powrotem”. Tego danego słowa już nie będę mógł dotrzymać - dodał.

Kapelan z Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Afganistanie, ksiądz kpt. Krzysztof Kara poświęcił trumnę okrytą biało-czerwoną flagą oraz wspólnie z ppłk. Jerzym Sucheckim odmówili modlitwę za duszę śp. Pawła Poświata. Następnie ciało polskiego żołnierza odprowadzono do śmigłowca Mi-17, który w asyście helikopterów Mi-24 i śmigłowca Mi-17 odleciał do bazy Bagram. Ostatnim chwilom w bazie, w której spędził swoje ostatnie 100 dni życia towarzyszyły słowa piosenka Budki Suflera pt.: „To nie tak miało być”.

To nie tak miało być, zupełnie nie tak…
Może spotkamy się tam, gdzie trafi każdy z nas.
Tam gdzie życie będzie snem.
Może spotkamy się Tam, gdzie w miejscu stoi czas,
Za sto lat, za rok, za dzień.

W sobotę wieczorem, w kaplicy pw. Miłosierdzia Bożego w bazie Ghazni odprawiona została msza święta w intencji sierż. Pawła Poświaty. Nabożeństwo, w którym uczestniczyli koledzy Pawła, dowództwo i pracownicy cywilni IX zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego, koncelebrowali kapelani: ks. ppłk Jerzy Suchecki i ks. kpt. Krzysztof Kara.

- Służba żołnierska to ofiara na ołtarzu Ojczyzny. Dzisiaj na tym ołtarzu chcemy w szczególny sposób ofiarować służbę i życie śp. Pawła Poświata, który był przesiąknięty wiarą, Bogiem, który tutaj, w tej świątyni modlił się, spowiadał i wypraszał potrzebne łaski w drodze do Królestwa Niebieskiego. Upraszajmy mu łaskę życia wiecznego. – tymi słowami rozpoczął liturgię ks. ppłk Jerzy Suchecki. Podczas nabożeństwa, w trakcie homilii ks. kpt. Krzysztof Kara wspominając Pawła, podkreślał, że był on osobą niezwykle oddaną swojemu powołaniu, jakim była służba wojskowa.

Żołnierz ginąc na polu chwały nie umiera dla siebie

- Przekraczając bramę koszar żołnierz decyduje się żyć dla takich wartości jak wolność i bezpieczeństwo, pokój i poszanowanie praw dla człowieka w kraju i poza jego granicami. Żołnierz jest świadom tego, że w obronie tych wartości może zapłacić najwyższą cenę – stracić zdrowie lub oddać życie. Żołnierz ginąc na polu chwały nie umiera dla siebie. Do długiej listy osób, które złożyły swoje życie na ołtarzu najwyższych wartości dopisujemy dziś Pawła.” – powiedział podczas kazania ks. kpt. Krzysztof Kara.

Kapłan zwracając się do przyjaciół Pawła, przede wszystkim tych ze Zgrupowania Bojowego „Alfa”, z którymi na co dzień służył w Afganistanie prosił, aby wszyscy docenili fakt, że mieli szczęście spotkać na swojej drodze takiego człowieka jak Paweł. Oddanego przyjaciela, sumiennego żołnierza, osobę, która żyła dla innych. – Dzisiaj Paweł uczy nas, że życie człowieka jest zawsze skierowane na innych. (…) Pawle wierzymy i ufamy, że w chwili śmierci przyjęły Cię otwarte ramiona Matki Bożej, Hetmanki Żołnierza Polskiego. (…) Dziś nie żegnamy się z Tobą, bo zawsze będziesz żywy w naszej pamięci ” – powiedział podczas kazania ks. kpt. Krzysztof Kara.

Starszy szeregowy Paweł Poświat zginął w wyniku eksplozji bomby w prowincji Ghazni w Afganistanie. – Do ataku na polski patrol doszło dzisiaj w godzinach popołudniowych podczas wykonywania zadań w ramach operacji pod kryptonimem White Eagle Fury - mówi major Szczepan Głuszczak z sekcji informacyjno–prasowej Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Afganistanie.