Niski, tubalny głos i ogromne poczucie humoru. Romantyk z trzeźwym umysłem. Ironiczny, z dystansem do siebie i innych. Niezawodny w sytuacjach trudnych; służy pomocą, ratuje z opresji. Wierzący głęboko, że Bóg powołał go do stanu kapłańskiego.

Ksiądz prałat Witold Andrzejewski imię nosi po ojcu, którego nigdy nie widział. Urodził się w Kownie w kwietniu 1940 roku, w miesiącu, w którym jego ojciec zginął w Katyniu. – Całe życie tęskniłem za ojcem, tęskniłem jak opętaniec. Marzyłem, że wraca, zjawia się nie wiadomo skąd.

Rodzina była patriotyczna i religijna. To właśnie przez tę wielką miłość do ojczyzny Andrzejewscy musieli uciekać z Wileńszczyzny. Najpierw na kilka miesięcy zatrzymali się w Lublinie, potem  zamieszkali we Wrocławiu, skąd wyrzucono ich za patriotyczną przeszłość. Przenieśli się do Łodzi. Tutaj Witold Andrzejewski ukończył szkołę podstawową i średnią, by następnie zdać egzamin do słynnej „filmówki” na wydział aktorski. Był na roku m. in. z Janem Nowickim. Obaj nie ukończyli studiów w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej. – Podziękowano nam, bo byliśmy za zdolni – śmieje się Witold Andrzejewski. Egzamin aktorski zdawał eksternistycznie w Warszawie.

W.Andrzejewski - aktor

W gorzowskim Teatrze im. Juliusza Osterwy podpisał angaż na rok i jak sam mówi ten rok trwa już ponad czterdzieści lat. Grywał różne role: amantów, lokajów, ale także chłopca od gnoju.- Ciekawie zrobiło się wtedy, gdy rozpoczęła tu pracę słynna artystyczna para Irena i Tadeusz Byrscy – mówi ks. Andrzejewski. Wielki wpływ na jego rozwój twórczy miała współpraca ze Zbigniewem Herbertem, który w tamtym czasie był kierownikiem literackim teatru.

Jego aktorskie życie zmieniło się w 1965 roku, kiedy to usłyszał głos Boga „Chodź ze mną”. – Przez pół roku kłóciłem się z Panem Bogiem, że nie nadaję się na kapłana. Mama nie była zachwycona, gdy powiedziałem jej o tym, że wstępuję do seminarium. Marzyła o wnukach, a w ten sposób jej plany bycia babcią licznej gromadki wnucząt legły w gruzach.

ksiądz Witold Andrzejewski w kościele

18 czerwca 1972 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa gorzowskiego Wilhelma Pluty, obecnie Sługi Bożego. Przez siedem lat był wikariuszem w parafii Niepokalanego Poczęcia NMP, organizując jednocześnie duszpasterstwo akademickie. Następnie również przez siedem lat był wikariuszem w parafii katedralnej, później krótko proboszczem parafii na peryferiach przy ulicy Strażackiej, a od kilkunastu lat jest proboszczem parafii pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny.

Ks. Witold Andrzejewski ma w swoim życiorysie kilkuletni epizod pracy w katolickim Radiu Gorzów, gdzie prowadził audycję pod tytułem „Modlitwa na Anioł Pański”. – To mój guru, ma wielkie poczucie humoru, ale też znakomicie sprawdza się w sytuacjach trudnych, działa jak balsam – mówi o ks. Witoldzie proboszcz parafii katedralnej ks. Zbigniew Samociak.

Nie ma chyba w Gorzowie człowieka, który by nie znał ks. Witolda Andrzejewskiego. Znany jest jako ceniony rekolekcjonista. Jeździ po Polsce, w odległe zakątki, by nauczać. Zjednuje sobie słuchaczy ciekawymi przemyśleniami, wiedzą, patriotyzmem. Olbrzymie wrażenie na słuchaczach robi jego niski, tubalny głos, a także umiejętność wplatania do wypowiedzi cytatów z literatury polskiej, które jako były aktor wspaniale interpretuje.

Pomimo tego, że w Teatrze występował tylko przez 6 lat, czuje się spełniony jako aktor; jest bardzo związany ze środowiskiem artystycznym Gorzowa, ma także przyjaciół – twórców w całym kraju. – Jako kapłan mam jeszcze dużo do zrobienia, trzeba pomóc wielu osobom – dodaje. Wszyscy, którzy go znają, podkreślają jego poczucie humoru, a także to, że jest niezawodny w sytuacjach trudnych, służy pomocą, ratuje z opresji. Ksiądz prałat Witold Andrzejewski jest kapelanem policjantów, żołnierzy Armii Krajowej, sybiraków, troszczy się o artystów.

Oto reportaż Izabeli Patek.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.